Czas, który ludzie przeznaczają na swoje czynności zawodowe
bywa coraz krótszy.
Coraz więcej mamy wolnego czasu.
Coraz więcej mamy wolnych od pracy dni i urlopu.
Lecz gdy się tylko wokoło rozejrzymy, zauważamy,
jak ludziom się zawsze ogromnie spieszy.

Gdy kogoś o coś poprosimy, to najczęściej usłyszymy wymówkę:
„Nie mam czasu”.

Jeszcze nigdy dotąd nie było tylu spieszących się ludzi na świecie. Ojcowie i matki czekają bez końca na odwiedziny swoich dzieci,
lecz one nie mają czasu.

Chorzy i starzy widzą zdrowych i młodych,
którzy są ustawicznie w biegu,
gdzieś ciągle podążają i bardzo im się spieszy.

Małżonkowie stają się wzajemnie obcy,
bo nie mają czasu dla siebie.

Dlaczego się tak dzieje?
Dlaczego mamy tak mało czasu?

Otoczenie, reklama, cały przemysł rozrywkowy bez wytchnienia wmawiają nam, czego to jeszcze potrzebujemy,
co powinniśmy sobie jeszcze sprawić.
I w ten sposób całe nasze życie zostaje kompletnie,
bez żadnych luk zaprogramowane.

Dlatego chciałbym coś zaproponować:
raz nie rób po prostu nic!
Uspokój się wreszcie raz!

W spokoju i ciszy zamieszkuje radość życia,
którą utraciliśmy w gonitwie.
Z ciszy wyrastają te małe grzeczności,
które o wiele mniej czasu potrzebują, niż nam się wydaje:
jakieś dobre słowo, uśmiechnięta twarz,
spontaniczny pocałunek jako szczera podzięka,
ciekawe wsłuchiwanie się, nie planowany telefon,
drobny prezent, który sam zrobiłeś,
napisanie listu, który kogoś ucieszy.

Wymaż ze swojego życia to śmiercionośne – „Nie mam czasu”.
Odsuń się od tego morderczego tempa.

Znajdź sobie czas, by być dobrym człowiekiem dla innych ludzi.

- Phil Bosmans